عالمى نزد عابدى رفت و از او پرسید:
نماز خواندنت چگونه است ؟
عابد: از عبادت مثل من عابد مى پرسى ؟ با اینكه نمازم خیلى طول مى كشد، من از فلان وقت تا فلان وقت مشغول عبادت هستم .
عالم : گریه ات هنگام راز و نیاز چگونه است ؟
عابد: چنان مى گریم كه اشكهایم جارى مى گردد.
عالم : براستى اگر بخندى ولى خدا ترس باشى ، بهتر از گریه اى است كه به آن ببالى و افتخار كنى .
(ان المدل لا یصعد من عمله شى ء):
آن كس كه به عملش ببالد چیزى از عملش بالا نمى رود. (مورد قبول درگاه الهى نمى شود.)   بحارالانوار جلد 72، ص 307 و 308.

شیطان نزد پیامبران الهى مى آمد و بیشتر از همه با حضرت یحیى انس ‍ داشت .
روزى حضرت یحیى به او گفت :
من از تو سؤالى دارم .
شیطان در پاسخ گفت :
مقام تو بالاتر از آن است سؤال تو را جواب ندهم ، هر چه مى خواهى بپرس ‍ من پاسخ خواهم داد.
حضرت یحیى : دوست دارم دامهایت را كه به وسیله آنها فرزندان آدم شكار كرده و گمراه مى كنى ، به من نشان دهى .
شیطان : با كمال میل خواسته تو را بجا مى آورم .
شیطان در قیافه اى عجیب و با وسایل گوناگون خود را به حضرت نشان داد و توضیح داد كه چگونه با آن وسایل رنگارنگ فرزندان آدم را گول زده و به سوى گمراهى مى برد.
یحیى پرسید:
آیا هیچ شده كه لحظه اى به من پیروز شوى ؟
گفت : نه ، هرگز! ولى در تو خصلتى هست كه از آن شاد و خرسندم .
فرمود: آن خصلت كدام است ؟
شیطان : تو پرخور و شكم پرستى ، هنگامى كه افطار مى كنى زیاد مى خورى و سنگین مى شوى بدین جهت از انجام بعضى نمازهاى مستحبى و شب زنده دارى باز مى مانى .
یحیى گفت :
من با خداوند عهد كردم كه هرگز غذا را به طور كامل نخورم و از طعام سیر نشوم ، تا خدا را ملاقات نمایم .
شیطان گفت :
من نیز با خود پیمان بستم كه هیچ مؤمنى را نصیحت نكنم ، تا خدا را ملاقات كنم .  بحارالانوار جلد 14، ص 172.بدین وسیله حضرت یحیى یكى از مهمترین دامهاى شیطان را از خود دور نمود.

حضرت موسى علیه السلام در حالى كه به بررسى اعمال بندگان الهى مشغول بود، نزد عابدترین مردم رفت . شب كه فرا رسید، عابد درخت انارى را كه در كنارش بود تكان داد و دو عدد انار افتاد. رو به موسى كرد و گفت :
اى بنده خدا تو كیستى ؟ تو باید بنده صالح خدا باشى ؟ زیرا كه من مدتها در اینجا مشغول عبادت هستم و در این درخت تاكنون بیشتر از یك عدد انار ندیده ام و اگر تو بنده صالح نبودى ، این انار دومى موجود نمى شد!
موسى علیه السلام گفت :
من مردى هستم كه در سرزمین موسى بن عمران زندگى مى كنم . چون صبح شد حضرت موسى علیه السلام پرسید:
آیا كسى را مى شناسى كه عبادت او از تو بیشتر باشد؟
عابد جواب داد: آرى ! فلان شخص .
نام و نشان او را گفت . موسى علیه السلام به نزد وى رفت و دید عبادت او خیلى زیاد است . شب كه شد براى آن مرد دو گرده نان و ظرف آبى آوردند. عابد به موسى علیه السلام گفت :
بنده خدا تو كیستى ؟ تو بنده صالح هستى ! چون مدتهاست من در اینجا مشغول عبادت هستم و هر روز یك عدد نان برایم مى آمد و اگر تو بنده صالحى نبودى این نان دومى نمى آمد و این ، به خاطر شماست . معلوم مى شود تو بنده صالح خدایى .
حضرت موسى علیه السلام باز فرمود:
من مردى هستم در سرزمین موسى بن عمران زندگى مى كنم !
سپس از او پرسید:
آیا عابدتر از خود، كسى را سراغ دارى ؟
گفت :
آرى ! فلان آهنگر یا (دهقان ) در فلان شهر است كه عبادت او از من بیشتر است .
حضرت موسى با همان نشان پیش آن مرد رفت ، دید وى عبادت معمولى دارد، ولى مرتب در ذكر خداست .
وقت نماز كه فرا رسید، برخاست نمازش را خواند و چون شب شد، دید در آمدش دو برابر شده ، روى به حضرت موسى نمود و گفت :
تو بنده صالحى هستى ! زیرا من مدتها در اینجا هستم و درآمدم همیشه به یك اندازه معین بوده و امشب دو برابر است . بگو ببینم تو كیستى ؟
حضرت موسى همان پاسخ را گفت : من مردى هستم كه در سرزمین موسى بن عمران زندگى مى كنم .
سپس آن مرد درآمدش را سه قسمت نمود. قسمتى را صدقه داد و قسمتى را به مولا و صاحبش داد و با قسمت سوم غذا خرید و با حضرت موسى علیه السلام با هم خوردند. در این هنگام موسى علیه السلام خندید.
مرد پرسید:
چرا خندیدى ؟
موسى علیه السلام پاسخ داد:
مرا راهنمایى كردند عابدترین انسان را ببینم ، حقیقتا او را عابدترین انسان یافتم . او نیز دیگرى را به من نشان داد، دیدم عبادت او بیشتر از اولى است . دومى نیز شما را معرفى كرد و من فكر كردم عبادت تو بیشتر از آنان است ولى عبادت تو مانند آنان نیست !
مرد: بلى ! درست است ، من مثل آنان عبادت ندارم ، چون من بنده كسى هستم ، آزاد نیستم ، مگر ندیدى من خدا را ذكر مى گفتم . وقت نماز كه رسید تنها نمازم را خواندم ، اگر بخواهم بیشتر به عبادت مشغول شوم به درآمد مولایم ضرر مى زنم و به كارهاى مردم نیز زیان مى رسد.
سپس از موسى پرسید:
مى خواهى به وطن خود بروى ؟
موسى علیه السلام پاسخ داد: بلى !
مرد در این وقت قطعه ابرى را كه از بالاى سرش مى گذشت صدا زد، پایین بیا! ابر آمد و پرسید:
كجا مى روى ؟
ابر: به سرزمین موسى بن عمران .
مرد: این آقا را هم با احترام به سرزمین موسى بن عمران برسان .
هنگامى كه حضرت موسى به وطن بازگشت عرض كرد:
با خدایا! این مرد چگونه به آن مقام والا نایل گشته است ؟
خداوند فرمود:
(ان عبدى هذا یصبر على بلائى و یرضى بقضایى و یشكر نعمائى ):
این بنده ام بر بلاى من شكیبا، به مقدراتم راضى و بر نعمتهایم سپاسگزار است .   بحارالانوار جلد 69، ص 223.

هارون پسر جهم نقل مى كند:
هنگامى كه حضرت صادق علیه السلام در ((حیره )) منصور دوانیقى را ملاقات نمود، من در خدمت ایشان بودم .
یكى از سران سپاه منصور پسر خود را ختنه كرده بود. عده زیادى از اعیان و اشراف را براى ولیمه دعوت كرد. امام صادق علیه السلام نیز از جمله دعوت شدگان بودند. سفره آماده شد و مهمانان بر سر سفره نشستند و مشغول غذا شدند. در این میان ، یكى از مهمانان آب خواست . به جاى آب ، جامى از شراب به دستش دادند. جام كه به دست او داده شد، فورا امام صادق علیه السلام نیمه كاره از سر سفره حركت كرد و از مجلس بیرون رفت . هر چه خواستند امام را دوباره برگردانند، برنگشت .
فرمود:
از رحمت الهى بدور و ملعون است آن كس كه بر كنار سفره اى بنشیند كه در آن شراب باشد.بحارالانوار جلد 47 صفحه 39

معلى بن خیس مى گوید:
در یكى از شب هاى بارانى ، امام صادق علیه السلام از تاریكى شب استفاده كردند و تنها از منزل بیرون آمده ، به طرف ((ظله بنى ساعده ))⁽سایبانى كه مردم روزها براى در امان بودن از گرماى طاقت فرسا به زیر آن جمع مى شدند و شب هنگام مكان مناسبى بود براى فقرا و افراد غریب كه در آنجا بخوابند.)
 حركت كردند. من هم با كمى فاصله آهسته به دنبال امام روان شدم .
ناگاه ! متوجه شدم چیزى از دوش امام به زمین افتاد. در آن لحظه ، آهسته صداى امام را شنیدم كه فرمود: ((خدایا! آنچه را كه بر زمین افتاد به من بازگردان .))
جلو رفتم و سلام كردم . امام از صدایم ، مرا شناخت و فرمود:
- معلى تو هستى ؟
- بلى معلى هستم . فدایت شوم !
من پس از آنكه پاسخ امام علیه السلام را دادم ، دقت كردم تا ببینم چه چیز بود كه به زمین افتاد. دیدم مقدارى نان بر روى زمین ریخته است . امام علیه السلام فرمود:
- معلى نانها را از روى زمین جمع كن و به من بده !
من آنها را جمع كردم و به امام دادم . كیسه بزرگى پر از نان بود طورى كه یك نفر به سختى مى توانست آن را به دوش بكشد.
معلى مى گوید:
عرض كردم : اجازه بده این كیسه را به دوش بگیرم .
فرمود:
نه ! خودم به این كار از تو سزاوارترم ، ولى همراه من بیا.
امام كیسه نان را به دوش كشید و راه افتادیم ، تا به ظله بنى ساعده رسیدیم . گروهى از فقرا و بیچارگان كه منزل و مسكن نداشتند در آنجا خوابیده بودند حتى یك نفر هم بیدار نبود.
حضرت در بالین هر كدام از آنها یك یا دو قرص نان گذاشت به طوریكه حتى یك نفر هم باقى نماند.
سپس برگشتیم ، عرض كردم :
فدایت شوم ! اینان كه تو در این شب برایشان نان آوردى ، آیا شیعه هستند و امامت شما را قبول دارند؟
امام علیه السلام فرمود:
- نه ! ایشان معتقد به امامت من نیستند؛ اگر از شیعیان ما بودند بیشتر از این رسیدگى مى كردم !

امام موسى بن جعفر علیه السلام فرمود:
- اى عاصم ! چگونه به یكدیگر رسیدگى و به هم كمك مى كنید؟
عرض كرد:
- به بهترین وجهى كه ممكن است مردم به حال یكدیگر برسند.
فرمود:
- اگر یكى از شما تنگدست شود و بیاید خانه برادر مؤ منش و او در منزل نباشد، آیا مى تواند بدون اعتراض كسى دستور دهد كیسه پول ایشان را بیاورند و سر كیسه را باز كند و هر چه لازم داشت بردارد؟
عرض كرد: - نه ! این طور نیست .
فرمود: - پس آن طور كه من دوست دارم شما هنگام فقر و تنگدستى به هم رسیدگى و كمك نمى كنید.بحارالانوار جلد 48 صفحه 118

ماءمون رقى نقل مى كند:
روزى خدمت امام صادق علیه السلام بودم ، سهل بن حسن خراسانى وارد شد، سلام كرده ، نشست . آن گاه عرض كرد:
- یابن رسول الله ، امامت حق شماست زیرا شما خانواده راءفت و رحمتید، از چه رو براى گرفتن حق قیام نمى كنید، در حالى كه یكصدهزار تن از پیروانتان با شمشیرهاى بران حاضرند در كنار شما با دشمنان بجنگند!
امام فرمود:
- اى خراسانى ! بنشین تا حقیقت بر تو آشكار شود.
به كنیزى دستور دادند، تنور را آتش كند. بلافاصله آتش تنور افروخته شد، به طورى كه شعله هاى آن ، قسمت بالاى تنور را سفید كرد.
به سهل فرمود:
- اى خراسانى ! برخیز و در میان این تنور بنشین !
خراسانى شروع به عذر خواهى كرد و گفت :
- یابن رسول الله ! مرا به آتش نسوزان و از این حقیر بگذر!
امام فرمود:
- ناراحت نباش ! تو را بخشیدم .
در همین هنگام ، هارون مكى ، در حالى كه نعلین خود را به دست گرفته بود، با پاى برهنه وارد شد و سلام كرد. امام پاسخ سلام او را داد و فرمود:
- نعلین را بیانداز و در تنور بنشین !
هارون نعلینش را انداخت و بى درنگ داخل تنور شد!
امام با خراسانى شروع به صحبت كرد و از اوضاع بازار و خصوصیات خراسان چنان سخن مى گفت كه گویا سال هاى دراز در آنجا بوده اند. سپس از سهل خواستند تا ببیند وضع تنور چگونه است . سهل مى گوید، بر سر تنور كه رسیدم ، دیدم هارون در میان خرمن آتش دو زانو نشسته است . همین كه مرا دید، از تنور بیرون آمد و به ما سلام كرد. امام به سهل فرمود:
در خراسان چند نفر از اینان پیدا مى شود؟
عرض كرد:
- به خدا سوگند! یك نفر هم پیدا نمى شود.
آن جناب نیز فرمودند:
آرى ! به خدا سوگند! یك نفر هم پیدا نمى شود. اگر پنج نفر همدست و همداستان این مرد یافت مى شد، ما قیام مى كردیم .بحارالانوار جلد 47 صفحه 123

جابر جعفى نقل مى كند:
بعد از خاتمه اعمال حج ، با جمعى به خدمت امام محمد باقر علیه السلام رسیدیم . هنگامى كه خواستیم با حضرت وداع كنیم ، عرض ‍ كردیم توصیه اى بفرمایند!
اظهار داشتند:
- اقویاى شما به ضعفا كمك كنند!
اغنیا از فقرا دلجویى نمایند!
هر یك از شما خیر خواه برادر دینى اش باشد. و آنچه براى خود مى خواهد براى او نیز بخواهد!
اسرار ما را از نااهلان مخفى دارید، و مردم را بر ما مسلط نكنید!
به گفته هاى ما و آنچه از ما به شما مى رسانند توجه كنید؛ اگر دیدید موافق قرآن است ، آن را بپذیرید و چنانچه آن را موافق قرآن نیافتید، بر زمین بیاندازید!
اگر مطلبى بر شما مشتبه شد، درباره آن تصمیمى نگیرید و آن را به ما عرضه دارید تا آن طور كه لازم است براى شما تشریح كنیم .
اگر شما چنین بودید كه توصیه شد و از این حدود تجاوز نكردید و پیش ‍ از زمان قائم ما كسى از شما بمیرد، شهید از دنیا رفته است . هر كس قائم ما را درك كند و در ركاب او كشته شود، ثواب دو شهید دارد و هر كس در ركاب او یكى از دشمنان ما را به قتل برساند، ثواب بیست شهید خواهد داشت .بحارالانوار جلد 2 صفحه 236

ابوبصیر رحمة الله مى گوید:
در كوفه بودم ، به یكى از بانوان درس قرائت قرآن مى آموختم . روزى در یك موردى با او شوخى كردم !
مدت ها گذشت تا اینكه در مدینه به حضور امام باقر علیه السلام رسیدم . آن حضرت مرا مورد سرزنش قرار داد و فرمود:
- كسى كه در حال خلوت گناه كند، خداوند نظر لطفش را از او برمى گرداند، این چه سخنى بود كه به آن زن گفتى ؟
از شدت شرم ، سرم را پایین انداخته و توبه نمودم . امام باقر علیه السلام فرمود:
- مراقب باش كه تكرار نكنى .  بحارالانوار جلد 46 صفحه 247

امام زین العابدین علیه السلام سحرگاه در طلب روزى از منزل خارج شد، عرض كردند:
- یابن رسول الله ! كجا مى روید؟
فرمود:
- از منزل بیرون آمدم تا براى خانواده ام صدقه اى بدهم .
عرض كردند:
- چطور به خانواده تان صدقه مى دهید؟
فرمود:
- هركس از راه حلال روزى را به دست آورد (و براى خانواده خود خرج نماید) در پیشگاه خداوند براى او صدقه محسوب مى شود!  بحارالانوار جلد 46 صفحه 67

در شب عاشورا اصحاب باوفاى امام حسین علیه السلام هر كدام با زبانى ، وفادارى خود را اعلام كردند. به محمد بن بشر خضرمى - یكى از یاران ایشان تازه خبر رسید كه پسرش در مرز رى به دست كافران اسیر شده است ، محمد گفت :
- اجر و ثواب خود و پسرم را از خداوند مى خواهم . من دوست ندارم كه پسرم گرفتار باشد و من بعد از او زنده بمانم !
امام حسین علیه السلام كه سخن او را شنید، فرمود:
- بیعتم را از تو برداشتم . آزادى ، برو براى آزادى پسرت كوشش كن !
محمد بن بشر گفت :
- درندگان مرا بدرند و زنده بخورند، اگر از تو جدا گردم !
امام حسین علیه السلام پنج لباس برد یمانى - كه قیمت آنها هزار دینار بود - به او داد و فرمود:
- اینها را به پسرت دیگرت بده تا با دادن این لباس ها به دشمن (به عنوان هدیه ) برادرش را از اسارت آزاد سازد. بحارالانوار جلد 44 صفحه 394

امام زین العابدین علیه السلام فرمود:
انسان نمى داند با مردم چه كند! اگر بعضى امور كه از پیامبر صلى الله علیه وآله شنیده ایم به آنان بگوییم ممكن است مورد تمسخر قرار دهند، از طرفى طاقت هم نداریم این حقایق را ناگفته بگذاریم !
ضمرة بن معبد گفت :
- شما آنچه شنیده اید بگویید!
فرمود:
- مى دانید وقتى دشمن خدا را در تابوت مى گذارند، و به گورستان مى برند، چه مى گوید؟
- خیر!
- به كسانى كه او را مى برند مى گوید:
آیا نمى شنوید؟ از دشمن خدا به شما شكایت دارم كه مرا فریب داد و به این روز سیاه انداخت و نجاتم نداد. من شكایت دارم از دوستانى كه با من دوستى كردند و مرا خوار نمودند و از اولادى كه حمایتشان كردم ولى مرا ذلیل كردند و از خانه اى كه ثروتم را در آبادى آن خرج كردم ولى سرانجام ، دیگران آنجا ساكن شدند. به من رحم كنید! این قدر عجله نكنید!
ضمرة گفت :
- اگر بتواند به این خوبى صحبت كند ممكن است حتى حركت كند و روى شانه حاملین بنشیند!
امام علیه السلام فرمود:
- خدایا! اگر ضمرة سخنان پیغمبر صلى الله علیه وآله را مسخره مى كند از او انتقام بگیر!
ضمرة چهل روز زنده بود و بعد فوت كرد. غلام وى كه در كنار جنازه اش ‍ بود، پس از مراسم دفن محضر امام زین العابدین علیه السلام رسید و در كنار وى نشست . امام فرمود:
- از كجا مى آیى ؟
عرض كرد:
- از دفن ضمرة . وقتى كه خاك بر او ریختند صدایش را شنیدم كه كاملا آن صدا را در زمان زندگى اش مى شناختم . مى گفت :
- واى بر تو ضمرة بن معبد! امروز هر دوستى كه داشتى خوارت كرد و عاقبت رهسپار جهنم شدى كه پناهگاه و خوابگاه ابدى توست .
امام زین العابدین فرمود:
- از خداوند عافیت مساءلت دارم ، زیرا سزاى كسى كه حدیث پیغمبر صلى الله علیه وآله را مسخره كند، همین است . بحارالانوار جلد 46 صفحه 142